Franciszek Ławicki
Biografia
Urodził się 31 marca 1888 roku w Śremie w rodzinie rzemieślniczej. Jego ojciec prowadził warsztat powroźniczy, a matka, Antonina z d. Talarczyk, pomagała mężowi. Jego brat, Stanisław, był księdzem rzymskokatolickim, a drugi brat, Czesław, był oficerem straży granicznej. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej w Śremie. Następnie w latach 1903–1906 uczył się zawodu powroźnika, a także ukończył Szkołę Dokształcającą w Śremie. Obowiązkową służbę wojskową odbył w latach 1908–1910 w Jednostce Taborów nr 5 w Poznaniu. Po jej odbyciu został zwolniony do rezerwy w stopniu sierżanta.
W październiku 1914 został powołany do armii niemieckiej. Brał udział w bitwie pod Skierniewicami, gdzie został pojmany przez Rosjan. Został wywieziony na Syberię i tam przebywał do sierpnia 1918. Po powrocie do rodzinnych stron przystąpił do przygotowania powstania w Śremie. Utworzył w mieście Straż Ludową, której został komendantem od 1 listopada 1918. Po wybuchu powstania, brał udział w walkach. W nocy z 29 na 30 grudnia 1918 roku uczestniczył w przejmowaniu garnizonu śremskiego. W późniejszym czasie został wcielony do Batalionu Śremskiego. Pełnił tam funkcję kwatermistrza do 20 lutego 1919 roku, kiedy został zdemobilizowany.
Do Ochotniczej Straży Pożarnej w Śremie Franciszek Ławicki wstąpił w 1905 roku. W 1925 roku został naczelnikiem OSP Śrem oraz XV Okręgu Wielkopolskiego ZOSP w Śremie. W 1926 zasiadł w Zarządzie Głównym ZOSP w Warszawie. W 1927 sprowadził pierwszy w powiecie śremskim samochód marki Mercedes dla straży. Był on jednym z pomysłodawców nadania sztandaru dla jednostki OSP Śrem w 1927 roku. Do 1931 pracował jako powroźnik. Po tym czasie ukończył w Poznaniu kurs dla kontrolerów żywności. Z tym zawodem pracował w Urzędzie Miejskim w Śremie. Po wybuchu II wojny światowej pracował jeszcze w Ratuszu, ale od 1942 do zakończenia wojny, pracował w Zakładach Siły, Światła i Wodociągów w Śremie jako inkasent.
Po wyzwoleniu Śremu 23 stycznia 1945 został komendantem Milicji Obywatelskiej, którego funkcję pełnił do marca 1945.
Od kwietnia 1945 roku pracował do emerytury w 1958 roku w Ośrodku Zdrowia w Śremie jako kontroler sanitarny. W 1953 został wybrany przez Walne Zgromadzenie OSP Śrem prezesem. Pełnił również funkcję wiceprezesa Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Śremie, oraz to samo stanowisko pełnił w Związku Powstańców Wielkopolskich w Poznaniu. Był głównym inicjatorem odbudowy pomnika Dobosza w Śremie.
Zmarł 1 maja 1979 roku w Śremie. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Śremie. Był żonaty z Józefą z d. Ślusarek, z którą miał ósemkę dzieci.