Jan Adamski

Jan Adamski urodził się w Śremie 4 grudnia 1841 r. Pochodził z rodziny kupieckiej i dorastał w Poznaniu, uczęszczając do miejscowego gimnazjum św. Marii Magdaleny. Należał do tajnej organizacji narodowej „Kościuszko”. W 1869 wstąpił do nowicjatu jezuitów w Krakowie i nawiązał kontakt z ks. Stanisławem Stojałowskim; pisał anonimowo artykuły patriotyczne do czasopism ludowych redagowanych przez Stojałowskiego – „Wieniec” i „Pszczółka”.

Z powodu choroby zrezygnował z nowicjatu jezuitów, po czym podjął życie zakonne w karmelicie trzewiczkowym. 20 stycznia 1878 otrzymał święcenia kapłańskie. W zakonie przyjął imię Celestyn, które po przejściu do kleru diecezjalnego używał w charakterze pseudonimu. Posługiwał w Krakowie (1880), Sąsiadowicach (1881) i Rozdole (1886). Z powodu słabego zdrowia wystąpił o zgodę na zwolnienie ze ślubów; 4 lipca 1893 inkardynowano go do archidiecezji poznańskiej, ale nie uzyskał zgody władz pruskich na objęcie beneficjów, wypełniał jednak funkcje duszpasterskie. Do 1897 pozostawał rezydentem przy kościele podominikańskim w Poznaniu, wiosną 1897 objął wikariat w Górce koło Łobżenicy w sanktuarium maryjnym. Zastępczo pełnił funkcje duszpasterskie w Kretkowie, był kapelanem kaplicy św. Józefa w Poznaniu, a w latach 1905–1910 administrirował prebendą św. Ducha wPniewach. Od 1910 przebywał jako emeryt w Poznaniu.

Adamski ogłaszał publikacje (głównie broszurowe) dotyczące katolickiego życia wewnętrznego, zwłaszcza kapłańskiego, podejmował także problemy literackie. Prowadził polemikę z Cecylią Działyńską na temat jej poglądów mistycznych, czego efektem były Kartki z życia modlitwy. Uważał, że mistyka stanowi podstawę chrześcijaństwa i jest niezbędna w życiu pobożnego kapłana. Jako znawca poezji polskich wieszczów narodowych pisał także o mistyce w Dziadach Mickiewicza. Pod pseudonimem Prawdosław wydał Romantyzm i filozofia w „Dziadach” (1890).

Wśród jego prac z zakresu filozofii i literatury wymienić można: Znaczenie formy u scholastyków (1877), Bronisława Trentowskiego „Panteon wiedzy ludzkiej…” rozebrany i oceniony (1883) oraz Bohdan Zaleski w poezji (1887). W 1877 r. wydano patriotyczną mowę Adamskiego wygłoszoną w lwowskim kościele ku czci poległych uczestników powstania styczniowego. W Poznaniu prowadził działalność społeczną i dobroczynne oraz był członkiem zwyczajnym wydziału historyczno-literackiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk od 1895 r.