Józef Muślewski

Józef Muślewski urodził się w Śremie w 1893 roku jako syn młynarza Wojciecha i Marii ze Słomińskich. Ukończył szkołę rolniczą w Śremie, a następnie podjął praktykę rolniczą w Posadowie.

11 listopada 1914 został powołany do armii pruskiej (kolejno: 46 pułk piechoty, 20 Poznański pułk artylerii polowej, 258 pułk artylerii polowej). W 1917 awansował na podporucznika. Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Śremu, gdzie dołączył do miejscowego podziemia niepodległościowego, organizując I Kompanię Śremską i zostając jej dowódcą. Walczył m.in. pod Zbąszyniem; 30 stycznia 1919 został wyróżniony rozkazem za wytrwanie na posterunku w bitwie pod Zbąszyniem.

Od 1 lutego 1919 walczył pod Rawiczem. 10 lutego w bitwie pod Zieloną Wsią sformował baterię ze zdobycznych armat. 10 marca 1919 przeniesiony został do 1. pułku artylerii polowej (dowództwo 2. baterii) i awansował na porucznika. Walczył o Lwów pod dowództwem generała Daniela Konarzewskiego, a w wojnie z Bolszewikami brał udział z 15 Wielkopolskim pułkiem artylerii polowej, zostając dowódcą 5 baterii.

Szczególnie odznaczył się w lipcu 1919 w bitwie pod Narajowem, gdzie doprowadził baterię na wyznaczone stanowisko i celnie ogniem zdemoralizował przeciwników, umożliwiając piechocie zajęcie Narajowa; podczas walki zabito pod nim konia. Na wniosek gen. R. Niemiry został odznaczony Orderem Virtuti Militari za czyny odwagi, poświęcenia i junackiej brawury.

Od 7 listopada 1921 przesunięty do sztabu dywizjonu, 13 lutego 1922 przeszedł do rezerwy. Awansowany do stopnia kapitana 8 czerwca 1922. W 1923 wydzierżawił majątek ziemski Kaczki koło Wyrzyska. We wrześniu 1939 ewakuował się do Lwowa wraz z rodziną; tam zmarł na tyfus.