Józef Niemojewski
Biografia
Józef Niemojewski, herbu Rola, urodzony w Śremie 4 lipca 1769, studiował na Leopoldinum we Wrocławiu. W 1787 jako junkier wstąpił do pruskiego pułku lejbhuzarów. W 1790 awansował na porucznika. Odkupił od Ignacego Bnińskiego stopień rotmistrza I Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej. Po objęciu rządów przez konfederację targowicką poddał się do dymisji.
Był jednym z organizatorów konspiracji przygotowującej wybuch insurekcji kościuszkowskiej w Wielkopolsce. Kościuszko mianował go generałem majorem milicji poznańskiej. Po wystąpieniu gen. Dionizego Mniewskiego na Kujawach proklamował w Kościanie i Gąbinie powstanie miejscowej szlachty przeciwko Prusakom. 31 sierpnia pod Kościanem zniósł 600-osobowy oddział wojsk pruskich gen. Mansteina. 13 września wyparł Prusaków z Kcyni. Pod koniec września połączył się z dywizją gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Uhonorowany przez Kościuszkę obrączką z napisem "Ojczyzna Obrońcy swemu" (numer 30). Wziął udział w zdobyciu Bydgoszczy. W czasie obrony Pragi ostrzegł most na Wiśle. W Radoszycach wziął dymisję z wojska i udał się do Francji z listem polecającym do władz francuskich. Mianowany szefem III batalionu 2. Legii, stacjonującym w Mediolanie.
18 listopada 1806 cesarz Napoleon I Bonaparte potwierdził nominację Niemojewskiego na generała brygady. Mianowany komendantem wojskowym departamentu poznańskiego, z misją przeprowadzenia rekrutacji do Wojska Polskiego. Na czele brygady składającej się z 1. i 2 Pułków Piechoty wziął udział w szturmie Tczewa, za co został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari. Na czele 1 Pułku Kawalerii Narodowej, Strzelców Poznańskich i Kawalerii Płockiej służył w korpusie obserwacyjnym gen. Józefa Zajączka. W 1809 został komendantem wojskowym departamentu łomżyńskiego. Po wyzwoleniu Galicji został komendantem departamentu lubelskiego.
W czasie wojny 1812 został dowódcą 15. Brygady Kawalerii w straży przedniej Joachima Murata. Ciężko ranny w początkach kampanii, został z niej praktycznie wyłączony. Odznaczony w tym samym roku Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Obojga Sycylii.
W 1817 roku był marszałkiem sejmikowym powiatu kieleckiego województwa krakowskiego. Zmarł w Rokitnicy 16 lipca 1839 r. i został pochowany na cmentarzu przykościelnym w pobliskiej Świedziebni.
Życie prywatne: Jego żoną była Julia Konkordia Klug.