Oktawian Misiurewicz

Oktawian Misiurewicz urodził się 7 maja 1912 w Śremie. Pochodził ze Śremu, gdzie w tamtejszym Gimnazjum zaczynał karierę sportową, uprawiając m.in. piłkę nożną, tenis ziemny, lekkoatletykę i pływanie. W 1929 r. przy wsparciu konsula generalnego RP w Opolu – Daniela Kęszyckiego, powstała sekcja pięściarska przy Śremskim Klubie Sportowym, a inspiracja meczem Polska – Czechosłowacja w 1930 r. skłoniła go do uprawiania pięściarstwa. W 1931 r. reprezentował barwy Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Poznaniu i wziął udział w Mistrzostwach Polski juniorów.

Podczas meczu Polska – Austria rozegranego w Warszawie 29 kwietnia 1934 r. pokonał utytułowanego Kurta Weilhammera. W listopadzie 1934 r. wziął udział w Pięściarskim Pucharze Europy Środkowej w Essen. Czterokrotnie był reprezentantem Polski w meczach międzypaństwowych, z bilansem 1 wygrana i 3 porażki. W styczniu 1935 r. w meczu Legia Warszawa – Sokół Poznań pokonał Henryka Dorobę.

Podczas 12. Mistrzostw Polski, które odbyły się w dniach 5–7 kwietnia 1935 r. w Warszawie, zdobył złoty medal, pokonując w finale na punkty Adama Seweryniaka. Nigdy w swojej karierze nie doznał porażki przez nokaut. Po zdobyciu mistrzostwa w 1935 r. zrezygnował z kariery sportowej i został korespondentem sportowym, pracując m.in. dla Przeglądu Sportowego, Gazety Polskiej i Nowego Kuriera.

Podczas okupacji hitlerowskiej pozostał w Poznaniu, pracując na kolei - najpierw jako robotnik, a następnie na stanowisku kierownika pociągu. Po wojnie, w kwietniu 1945 r., objął dział sportowy „Głosu Wielkopolskiego”. W okresie od kwietnia do września 1947 r. pełnił funkcję redaktora naczelnego „Kuriera Wielkopolskiego”. Od roku 1952 był sędzią Polskiego Związku Bokserskiego. W dniu 27 kwietnia 1968 r. został pochowany na cmentarzu Bożego Ciała w Poznaniu.